Virginische bergmunt

Pycnanthemum virginicum

 

Fonetische spelling: pik-NAN-thee-mum vir-ji-nee-AY-num

 

Familie: Lamiaceae (Lipbloemenfamilie)

 

Meerjarig, winterharde, niet groenblijvende plant. Bloeit in juli-september met witte bloemen. Staat bij voorkeur op een zonnige plek of gedeeltelijke zon en vochtige tot gemiddelde grond. Bergmunt verdraagt de meeste bodems: leem, zand, klei of grind. Bij droogte kunnen de onderste bladeren vergelen en afvallen. Hoogte tot 70 cm met een bossige groeiwijze.

 

De stengels zijn groen of rood met kleine bladeren die een sterke muntgeur verspreiden wanneer ze geplet worden. Talrijke witte bloemen met paarse stippen bloeien in volgorde aan het einde van de bovenste stengels in het midden van de zomer, beginnend met de buitenste cirkel van bloemen en bewegend naar het centrum.

 

 

 

 

 

 

Het wortelsysteem produceert wortelstokken die zich op korte afstand van de moederplant verspreiden en zo kleine pollen vormen. De plant kan woekeren bij optimale groeiomstandigheden. Is de grond droog waar de plant staat dan zal de plant minder woekeren.

Insecten worden sterk aangetrokken door de bloemen, waaronder verschillende bijen, wespen, vliegen, kleine vlinders en kevers. Zoogdieren en bladetende insecten schijnen de muntgeur van de bladeren en stengels echter weerzinwekkend te vinden en vallen deze plant zelden lastig.

 

Naamgeving

De Nederlandse naam bergmunt is verrassend, aangezien bergmunt meestal niet voorkomt in bergachtige gebieden.

De genusnaam komt van het Griekse pyknos dat dicht betekent en anthos dat bloem betekent. De soortnaam betekent “van Virginia”.

 

Vermeerderen

Planten kunnen gemakkelijk worden gesplitst om te vermeerderen en dat zou om het jaar moeten gebeuren om het beste uiterlijk te behouden.

 

 

Beschikbaar

Voedselbos

Winterhard

Bloeiperiode

, ,

Bloemkleur

Groenblijvend

Grondsoort

,

Hoogte

Kruid type

Lichtbehoefte

,

Vermeerderen

Waterbehoefte

Winkelwagen
Scroll naar boven